Zdarzają się czasem takie czynności, które wykonywane są od pozornie nielogicznej strony. Jakby od końca. Na przykład fraszki. Żeby napisać dobrą fraszkę, zaskakującą, zabawną, należy tworzyć ją od ostatniego wersu. Trzeba wymyślić pointę, do której utwór będzie prowadził, a następnie dopisać resztę, znajdując odpowiednie rymy.
Podobnie jest z malowaniem na szkle. Ta artystyczna czynność wymaga skupienia, a przede wszystkim wyobraźni, by zrozumieć, że najbardziej będzie widoczne to, co namalujemy na początku. Przykład? Tło! Malując „normalny” obraz, choćby na płótnie, zaczynamy od tła, kolejne warstwy będą powstawać już na nim. Gdy tworzymy obraz na tafli szklanej, tło trzeba namalować na końcu. Wszystko jakby odwrotnie.
Przekonać się o tym mogli młodzi twórcy podczas czwartkowych warsztatów pt. „Szklana panorama” prowadzonych przez Janinę Mróz. Na uczestników czekała niebywała ilość wzorów, szablonów, czyli konturów, od których zaczynali, odwzorowując je na szybkach. A potem farby, według uznania! I ten niezwykły efekt, który widać dopiero na końcu, gdy cały obraz odwrócimy!
Zupełnie inaczej z motylami. One powstają po kolei: larwa, poczwarka, motyl… Nigdy na odwrót! No chyba, że podczas drugich warsztatów w czwartek. Bo tutaj motyle były gotowe. Piękne, niebieskie, by oprócz ozdoby, stały się też znakiem pamięci, zachętą do zamyślenia nad zjawiskiem autyzmu.
Mimo że dzieci miały do dyspozycji skrzydlate owady już przygotowane przez Monikę Zielińską-Klimczak, to pewne przepoczwarzenie następowało. Motyle ze smutnie spoczywających w miseczkach, po chwili lekko wspinały się na powiewające wstążki, a girlandy „Skrzydlatego szczęścia” dzięki nim ożywały.
Kamil Cyganik